تنک مایه

«لغت نامه دهخدا»

[تَ نُ / تُ نُ یَ / یِ] (ص مرکب) که سرمایهء مالی یا علمی او کم است. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا) :
نه درخورد سرمایه کردی کرم
تنک مایه بودی از آن لاجرم.(بوستان).
وگر تنگدستی تنک مایه ای
سعادت بلندش کند پایه ای.(بوستان).
رجوع به تنک و دیگر ترکیبهای آن شود.