تنکوت

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (اِخ) تنکت : دیگر از ناحیت تنکوت از موضعی که آن را قراتاهی گویند. (جهانگشای جوینی). و رجوع به تاریخ جهانگشای ج1 ص15، 23، 42، 51، 109، 110، 142، 154، 181 و 211 و تنکت شود.