تنگ بسته

«لغت نامه دهخدا»

[تَ بَ تَ / تِ] (ن مف مرکب)چاروایی که آنرا زین نهاده و تنگ آنرا بسته باشند و در این حالت آمادهء سواری یا بار بردن است :
تا اسب تنگ بسته نگیرم ز مدح میر
نگشایم از خرک جرس هجو تنگ تنگ.
سوزنی.
ماده خری تنگ بسته را بنهادم
چنبر بگسست و از نوار فروماند.سوزنی.