تنگ چاره

«لغت نامه دهخدا»

[تَ رَ / رِ] (ص مرکب) کسی که راههای چاره بر او مسدود و سخت مشکل باشد. درمانده. گرفتار سختیهای صعب و دشوار. که چاره بر او تنگ است :
ای بِرّ تو رسیده به هر تنگ چاره ای
از حال من ضعیف(1) براندیش چاره ای(2).
رودکی.
رجوع به تنگ و دیگر ترکیبهای آن شود.
(1) - ن ل: غریب.
(2) - ن ل: بجو نیز پاره ای.