تنگ حال

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ص مرکب) تنگدست و مفلس و فقیر و تهی دست. (ناظم الاطباء) :بوسهل پی آوردن خواجه، فرستاده آمد که بوسهل بروزگار گذشته تنگحال بود و خدمت و تأدیب فرزندان خواجه کردی. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص59).
ور دم نزدم چو تنگحالان
دانی لغت زبان لالان.نظامی.
رجوع به تنگ حالی و تنگ و دیگر ترکیبهای آن شود.