تنگ حالی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (حامص مرکب) فقر و تنگدستی و تهی دستی و مسکنت و درویشی و نکبت و بدبختی. (ناظم الاطباء). سختی. رنج :
ای مانده بکوری و تنگحالی
بر من ز چه همواره بد سگالی؟ناصرخسرو.
به تنگ آمد شبی از تنگ حالی
که بود آن شب بر او مانند سالی.نظامی.
رجوع به تنگ حال و تنگ و دیگر ترکیبهای آن شود.