تنگ خو

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ص مرکب) بدخو و کج خلق. (ناظم الاطباء). تنگ خوی. زودخشم. دشوارخوی :
کارها تنگ گرفته ست بدوی
روزهء تنگ خوی کج فرمای.فرخی.
خطا کرد پرگار غمزش همانا
که رسم جفا بر من آن تنگ خو زد.خاقانی.
رجوع به تنگ خویی و تنگ و دیگر ترکیبهای آن شود.