تنگ خوی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ص مرکب) تنگ خو :
جهان تنگ دیدیم بر تنگ خوی
مرا آز و زفتی نکرد آرزوی.فردوسی.
جان را به وداع آفرینش
از عالم تنگ خوی شستیم.خاقانی.
سعدیا مستی و مستوری بهم نایند راست
شاهدان بازی فراخ و صوفیان بس تنگ خوی.
سعدی.