«لغت نامه دهخدا»
[تَ خوَرْ / خُرْ دَ] (مص مرکب) تنها خود خوردن و به کسی ندادن : ولیکن نباید که تنها خوری ز درویش درمانده یاد آوری.(بوستان). رجوع به تنهاخوار و تنها و دیگر ترکیبهای آن شود.