«لغت نامه دهخدا»
[تَ / تُو دِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) آنست که حال توحید وصف لازم ذات موحد گردد و جملهء ظلمات و رسوم وجود او در غلبهء اشراق نور توحید متلاشی گردد. (از فرهنگ علوم عقلی). رجوع به توحید و دیگر ترکیبهای آن شود.