توسل

«لغت نامه دهخدا»

[تَ وَسْ سُ] (ع مص) نزدیکی جستن. (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی) (دهار) (صراح اللغه). نزدیکی یافتن به چیزی و به کاری. یقال: توسل الیه بوسیله؛ ای عمل عملا تقرب به الیه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || دزدیدن. (تاج المصادر بیهقی) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). یقال: توسل ابلی؛ ای سرقه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || (اِمص) دزدی: اخذ ابلی توسلاً؛ ای سرقه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || نزدیکی و پیوستگی و توسط. (ناظم الاطباء). - دعای توسل؛ نام یکی از ادعیهء مشهور است و آغاز میشود به اللهم انی اسئلک و أَتوجه الیک... (یادداشت بخط مرحوم دهخدا).