«لغت نامه دهخدا»
[شَ / شِ یِ چَ / چِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) کنایه از نگاه به افراط به جانب محبوب. (آنندراج). نگاه زیاد از حد به جانب مطلوب. (ناظم الاطباء). نگاه به افراط به جانب معشوق یا مطلوب. (فرهنگ رشیدی) : نگه می کرد ماه از گوشهء چشم دلش برمی نگشت از توشهء چشم. امیرخسرو (از فرهنگ رشیدی).