تهنؤ

«لغت نامه دهخدا»

[تَ هَنْ نُءْ] (ع مص) گواریده شدن. (زوزنی). گوارنده شدن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد): تهنأ بالطعام؛ ساغ لهُ و لذّ. (اقرب الموارد). || شادمانی نمودن: تهنأ به تهنؤاً؛ فرح. (از اقرب الموارد).