تهی پشت

«لغت نامه دهخدا»

[تُ پُ] (ص مرکب) کنایه از پوچ و بی مغز. (آنندراج). کاواک. میان تهی :
فلک از نعرهء کوس تهی پشت
گرفته گوش مهر و مه به انگشت.
حکیم زلالی (از آنندراج).