تهی چشم

«لغت نامه دهخدا»

[تَ / تِ / تُ چَ / چِ] (ص مرکب) کنایه از نابینا و بی بصر. (آنندراج) :
چه می دانند قدر روی نیکو را تهی چشمان
نباشد جز گرانی بهره از یوسف ترازو را.
صائب (از آنندراج).
|| بخیل و حریص و آزمند و طمعکار. (ناظم الاطباء).