تهی مایه

«لغت نامه دهخدا»

[تَ / تِ / تُ یَ / یِ] (ص مرکب) بی مایه. فقیر. بی چیز. محروم :
ترنم سرای تهی مایگان
پیام آور دیگ همسایگان.نظامی.
رجوع به تهی و دیگر ترکیبهای آن شود.