تهی مغز

«لغت نامه دهخدا»

[تَ / تِ / تُ مَ] (ص مرکب)کم خرد. بی خرد. نادان. احمق. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). بی مغز و نادان و بی هوش. (ناظم الاطباء). کنایه از احمق و بی خرد. (آنندراج) :
بدو گفت موبد کانوشه بدی
تهی مغز را فر و توشه بدی.فردوسی.
تاجم سر پرمغز را ولیکن
مرپای تهی مغز را عقالم.ناصرخسرو.
به که تهی مغز و خراب ایستی
تا چو کدو بر سر آب ایستی.نظامی.
آن تهی مغز را چه علم و خبر
که بر او هیزم است یا دفتر.سعدی.
رجوع به تهی و دیگر ترکیبهای آن شود.