تیرپرتاب

«لغت نامه دهخدا»

[پَ] (اِ مرکب) فاصله ای که تیرانداز بطور متوسط تواند تیر اندازد. تیررس. مسافت پرتاب شدن تیری. مسافتی که یک تیر پیماید، چون بیفکنند :
دگر گنج پردرّ خوشاب بود
که بالاش یک تیرپرتاب بود
که خضرا نهادند نامش روان
همان تازیان نامور بخردان.فردوسی.
به یک تیرپرتاب بر، خوان نهاد
برو بره و مرغ بریان نهاد.فردوسی.
فلک با رتبتش یک تیرپرتاب
زمین با همتش یک میل وار است.
مسعودسعد.
اگر عطسه زدی یک تیرپرتاب آواز صدای آن برسیدی. (تاریخ طبرستان). و خندقی ژرف گرداگرد شهر بزدند عمق سی و سه ارش یا ارش مساحان و عرض یک تیرپرتاب. (تاریخ طبرستان). و در میان این باغ دریاهکی کده از هر جانب تیرپرتاب. (تاریخ طبرستان).