تیر پرتابی

«لغت نامه دهخدا»

[رِ پَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) منسوب به تیر پرتاب :
به بال و پر مرو از ره که تیر پرتابی
هوا گرفت زمانی ولی به خاک نشست.
حافظ (از آنندراج).
کبوتر فلک از بیم تیر پرتابی
چو سایه آمد و بر خاک رهگذر افتاد.
طالب آملی (ایضاً).
رجوع به مادهء قبل شود.