تیر شهاب

«لغت نامه دهخدا»

[رِ شِ / شَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) درخش هایی که به شب در آسمان از سویی به سویی شوند همچو تیر پران :
دوش چو سلطان چرخ تافت به مغرب عنان
گشت ز تیر شهاب روی هوا پرسنان.خاقانی.
بود چو در درع ابر لمعهء شمشیر برق
بر زره کهکشان آتش تیر شهاب.
سیف اسفرنگ.
رجوع به شهاب شود.