تیره رایی

«لغت نامه دهخدا»

[رَ / رِ] (حامص مرکب) بدرایی و ناراستی و نادرستی. بداندیشی و بدفکری :
در این کشور که هست از تیره رایی
سیه کافور و، اعمی روشنائی.نظامی.
ز نادانی و تیره رائی که اوست
خلاف افکند در میان دو دوست.
سعدی (بوستان).
رجوع به تیره و دیگر ترکیبهای آن شود.