تیزآب سلطانی

«لغت نامه دهخدا»

[بِ سُ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب)(1) مخلوطی از تیزآب (اسید ازتیک) و اسید کلریدریک (جوهر نمک) که می تواند همهء فلزات حتی طلا را در خود حل کند. تیزآب طلائی. تیزآب فاروق. (فرهنگ فارسی معین). رجوع به تیزآب شود.
(1) - Eau regale.