تیزتیز

«لغت نامه دهخدا»

(ق مرکب) پرشتاب :
باد چون بشنید آمد تیزتیز
پشه بگرفت آن زمان راه گریز.مولوی.
|| بخشم. غضبناک : چون برمک بر تخت نشست سلیمان یکی تیزتیز در وی نگریست. (تاریخ بخارا).
نگه کرد قاضی بر او تیزتیز
معرف گرفت آستینش که خیز.(بوستان).
رجوع به تیز و دیگر ترکیبهای آن شود.