تیزدم

«لغت نامه دهخدا»

[دَ] (ص مرکب) آنکه دارای نفس تند و سوزان باشد. (ناظم الاطباء). خشمناک :
چو شیر ژیان شد بر پیلسم
برآویخت با آتش تیزدم.فردوسی.
برفتم بسان نهنگ دژم
مرا تیزچنگ و ورا تیزدم.فردوسی.
بغرید چون تیزدم اژدها
بزد خنجرآمد ز دستش رها.فردوسی.
چون تنور از نار نخوت هرزه خوار و تیزدم
چون فطیر از روی فطرت بدگوار و جانگزای.
خاقانی.
- تیزدم برزدن؛ فریاد سخت برآوردن. بانگ بلند برزدن از شدت خشم و جز آن :
بگفت این و برزد یکی تیزدم
که بر من ز گشتاسب آمد ستم.فردوسی.
بشد شاه ترکان ز پاسخ دژم
غمی گشت و برزد یکی تیزدم.فردوسی.
بگفت این سخن بیژن و گستهم
بخندید و برزد یکی تیزدم.فردوسی.
رجوع به تیز و دیگر ترکیبهای آن شود.