«لغت نامه دهخدا»
[دَ] (مص مرکب) راندن با شتاب. سخت سریع راندن : چو بشنید فرمانبران را بخواند سوی طیسفون تیز لشکر براند.فردوسی. رجوع به مادهء بعد شود.
