تیزدو

«لغت نامه دهخدا»

[دَ / دُو] (نف مرکب) تیزتگ. تندرو: اضریج؛ اسب نیکورو و تیزدو. (منتهی الارب).
هایل هیونی تیزدو، اندک خور و بسیاررو
از آهوان برده گرو در پویه و در تاختن.
معزی (از سندبادنامه).