تیززبان

«لغت نامه دهخدا»

[تیزْ، زَ] (ص مرکب) زبان آور و بلیغ و فصیح. (ناظم الاطباء). ذلق. ذلیق. حلیف. طلق اللسان. طلیق اللسان. حلیف اللسان. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). رجوع به تیززبانی و تیز و دگر ترکیبهای آن شود.