تیزطبع

«لغت نامه دهخدا»

[طَ] (ص مرکب) ذکی و تیزفهم. (آنندراج) :
وی بسا تیزطبع کاهل کوش
که شد از کاهلی زگال فروش.نظامی.
|| تندخلق و تندمزاج و تندخوی. (ناظم الاطباء). رجوع به تیز و دیگر ترکیبهای آن شود.