تیزهمت

«لغت نامه دهخدا»

[هِمْ مَ] (ص مرکب) قوی همت. کسی که همتی قوی دارد. بلندهمت :
اول از بهر آن طلبکاری
خواست از تیزهمتان یاری.
نظامی (هفت پیکر چ وحید ص 225).
رجوع به تیز و دیگر ترکیبهای آن شود.