تیغ برآوردن

«لغت نامه دهخدا»

[بَ وَ دَ] (مص مرکب)تیغ علم کردن. (آنندراج). شمشیر برکشیدن. تیغ برکشیدن :
جائی که تیغ قهر برآرد مهابتت
ویران کند به سیل عدم جنت سبا.سعدی.
مژگان تو تا تیغ جهانگیر برآورد
بس کشتهء دل زنده که بر یکدگر افتاد.حافظ.
|| نورافشانی کردن. پرتو افکندن :
تیغ برآور هله ای آفتاب
نور ده این گوشهء ویرانه را.مولوی.