«لغت نامه دهخدا»
[زَ کَ دَ] (مص مرکب)به فصاحت سخن گفتن. بی پرده و اغماض بیان مطلبی کردن. داد سخن دادن : سر طلبی تیغ زبانی مکن روزنه ای رازفشانی مکن.نظامی.