تیغ دار

«لغت نامه دهخدا»

(نف مرکب) تیغ زن. تیغ بند. (آنندراج). شمشیربردارنده. (ناظم الاطباء). شمشیردار. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). شمشیرزن. مسلح به شمشیر :
بیاورد نعمان سپاهی گران
همه تیغ داران و نیزه وران.فردوسی.
نه خاک است پیدا نه دریا نه کوه
ز بس تیغ داران توران گروه.فردوسی.
که از کوچیان هر که یابید خرد
وگر تیغ داران و مردان مرد.فردوسی.
برون برد لشکر بر آن تیغ کوه
ز رنج آمده تیغ داران ستوه.نظامی.
به هر تیغ داری که او بازخورد
سرش را به تیغی ز تن بازکرد.نظامی.
|| کنایه از نگهبان تیغ. || کنایه از روشن و تابدار. (آنندراج). تابدار و روشن. (ناظم الاطباء). || خاردار. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). || قله دار. دارای قله ای بلند :
وگر هست کوه شما تیغ دار
کند تیغ من کوه را غارغار.نظامی.
|| دارای پوستین. که پوست پرموی دارد :
به خروارها قندز تیغ دار.نظامی.
رجوع به تیغ شود.