تیمورقاآن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ / تِ] (اِخ) پسر جمکیم و نوهء قبلا قاآن که پس از درگذشت جدش به حکومت ختای رسید، و نامش را اولجای توقاآن گرداندند. رجوع به حبیب السیر چ خیام ج 3 ص 70 شود.