ثقلین

«لغت نامه دهخدا»

[ثَ قَ لَ] (ع اِ) تثنیهء ثَقل. ثقلان. || مردمان و پریان. جن و انس. اگر ثقلین جمع شوند بی ارادهء خدای تعالی موئی را نتوانند از سر کم کرد. || دو گروه. (غیاث اللغه). || دوچیز نفیس خطیر : انی تارک فیکم الثقلین. (حدیث).
- امام ثقلین؛ امیرالمؤمنین علی علیه السلام و دیگر ائمهء اثنی عشر را نیز گویند.
- سیدالثقلین؛ رسول اکرم صلوات الله علیه.