«لغت نامه دهخدا»
[ثِ قَ] (ع مص) محل اعتماد بودن. معتمد بودن. || اعتماد داشتن. || استوار داشتن. باور داشت. || متکی شدن به. اتکاء، تکیه کردن به. وثوق.