«لغت نامه دهخدا»
[ثِ] (ع ص، اِ) فریادرس که بمهمات قوم خود پردازد: فلان ثمال قوم خویش است؛ دادرس آنان است. غیاث. پشت و پناه. کارگذار مردم.
