ثمال

«لغت نامه دهخدا»

[ثُ] (اِخ) ابن صالح، معزالدّوله در نیمهء اوّل مائهء پنجم ظاهراً امارت حلب داشته و ابن بطلان در 439 ه . ق. نزد او رفته و معزالدوله بدو احسان و اکرام کرده است. رجوع به عیون الانباء ج1 ص241 و به معزالدوله ثمال بن صالح... شود.