ثناگر

«لغت نامه دهخدا»

[ثَ گَ] (ص مرکب) مدّاح. ستایشگر :
لبش پر ز خنده دلش پر ز کام
سپهرش ثناگر ستاره غلام.فردوسی.
مردی باشم ثناگر و شاعر
بندی باشد محل و مقدارم!مسعودسعد.
خلقی ثناگرند مرا در هجای او
بر خود زبان خلق ثناگر همی کنم.سوزنی.