ثناگستردن

«لغت نامه دهخدا»

[ثَ گُ تَ دَ] (مص مرکب)مدح گفتن :
تا سزا باشد ثناگستردن آل رسول
بنده در عالم بنام تو ثناگستر سزد.سوزنی.