ثناگفتن

«لغت نامه دهخدا»

[ثَ گُ تَ] (مص مرکب) مدح گفتن. ستایش کردن. بستودن. حمد گفتن. مدح کردن. اثناء. استثناء :
منت با این همه ثنا گویم
در جهان تا همی ثنا باشد.مسعودسعد.