ثناگو

«لغت نامه دهخدا»

[ثَ] (نف مرکب) ثناگوی. مداح. دعاگو. ستایشگر. حامد. ستاینده :
من ثناگوی بزرگانم و مداح ملوک
خاصه مدحتگر آن راد عطابخش کریم.
فرخی.
نه بیهده سخنش در میان خلق افتاد
نه خیرخیر ثنا گوی او شد آن لشکر.فرخی.
دیوان شاعران مقدم بر این گو است
دیوان شاعران ثناگوی رو بیار.فرخی.
سوزنی پیر ثناگوی تو است
چو کند مدح تو انشاء و نشید.سوزنی.
این ثناگوی تو که سینهء خود
صدف لؤلؤ حکم دارد.سوزنی.
ثنای تو ناگفته غبنی است فاحش
مبادا ثناگوی صدر تو مغبون.سوزنی.