«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَءْ ثِ] (ع ص) نعت فاعلی از مصدر استیثار. رجوع به استئثار و استیثار شود. || برگزینندهء چیزهای نیکو برای خود نه برای یاران خود. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || در تداول فارسی زبانان، متألم و متأثر و غمگین و مهموم و متفکر. (ناظم الاطباء).