«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَءْ جِ] (ع ص) نعت فاعلی از مصدر استیجاز. بر وساده خم شونده و بر بالش تکیه نکننده. (منتهی الارب). کسی که بر بالش خم شود و بر آن تکیه نکند، و گویند کسی که از وساده دور شود. (اقرب الموارد). رجوع به استئجاز و استیجاز شود.