«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَءْ حِ] (ع ص) نعت فاعلی از مصدر استیحاد. تنهاشونده. (منتهی الارب). منفرد. (اقرب الموارد). آنکه تنها می ماند. (ناظم الاطباء). رجوع به استئحاد و استیحاد شود. || آنکه آگاهی میدهد. || آنکه می داند. (ناظم الاطباء).