«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَءْ وِ رَ] (ع ص) مؤنث مستأور که نعت فاعلی است از مصدر استیوار: ابل مستأوره؛ شتران رمنده و پریشان در زمین نرم، و اگر در زمین سخت و سنگستان برمند، مستوئره گویند. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). و رجوع به مستأور و استئوار شود.