«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ] (ع ص) نعت فاعلی از مصدر استئاسه. || عطاخواهنده. (اقرب الموارد). || خواهندهء صحبت دیگری. (اقرب الموارد). رجوع به استئاسه شود.
