مستأهل

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَءْ هِ] (ع ص) نعت فاعلی از مصدر استئهال. سزاوار و شایسته شونده. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). لایق. سزاوار. قابل :
هزار سعدی اگر دایمش ثنا گوید
هزار چندان مستوجب است و مستأهل.
سعدی.
|| آنکه اهاله یعنی چربی ذوب شده یا نوعی نان و خورش را می خرد یا آن را می خورد. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). و رجوع به استئهال و استیهال شود.