مستبدع

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ دِ] (ع ص) نعت فاعلی از استبداع. بدیع شمرنده. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). رجوع به استبداع شود : از نخب ادب و غرر درر... و حکم مستبدع هر یک حظی وافی و نصیبی کافی و وافر حاصل کرده. (ترجمهء تاریخ یمینی ص280).