«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ بِ] (ع ص) نعت فاعلی از استبار. میل به جراحت فروبرنده برای معلوم کردن غور آن. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). رجوع به استبار شود.
