«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ رِءْ] (ع ص) نعت فاعلی از استبراء. براءت خواهنده از گناه یا از دین و وام. || آنکه طلب عمق و نهایت چیزی را کند تا آن را دریابد و قطع شبهه از او کند. || ترک جماع کننده تا حائض شدن زن. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || پاک کنندهء مجری از بول. (منتهی الارب) (از ذیل اقرب الموارد). و رجوع به استبراء شود.